De buitenwereld heeft het nooit gezien
En ik hield mijn mond bovendien
Om de confrontaties uit de weg te gaan
Bleef ik al ik altijd op m’n tenen staan
Ik dacht dat ik goed had gedaan
Zonder te beseffen dat ik stuk ben gegaan.
Stukje bij beetje afgebrokkeld
Door controle, woede en macht
Zonder woorden, maar wel verteld
Dat voelen mij niks meer bracht
Om te overleven
En liefde als bewijs
Bleef ik alleen maar geven
Tegen elke prijs.
Stukje bij beetje ingenomen
Tussen 2 werelden bekneld
Werd er steeds meer van me afgenomen
Door wantrouwen en emotioneel geweld
Uiteindelijk door camera’s omsloten
Nergens meer mogen komen
Zat ik zonder dat iemand het zag
In huis, maar vooral in mezelf opgesloten.
De buitenwereld zag niets,
ik hield mijn mond,
tastend door een wereld
die niet meer voor mij bestond.
Van kwaad tot erger
Alleen geen blauwe plekken
Zodat niemand het kon zien
Ja soms in m’n ogen heel misschien…
Steeds meer bewijzen
Steeds minder te zeggen
In de hoop dat hij ooit zou geloven
Zonder maar altijd uit te moeten leggen…
Steeds meer twijfel aan mezelf
Steeds minder mogen zeggen
Altijd het gevoel dat ik me aanstel
Zo bleef ik mijn grenzen verleggen
Zo verschrikkelijk veel grenzen over gegaan
En zonder dat iemand het kon weten
Ging ik steeds meer denken
Ik heb dit zelf gedaan
En moest ik mezelf vergeten
Ik wilde nog altijd en alleen maar dat hij van me hield
En zag hoeveel ik van hem
Dat werd zijn grootste macht
En zo kwam ik zonder stem
Uiteindelijk zonder gevoel
Met mijn stem verloren
Wilde hij het kooitje sluiten
Wist ik dat maar van te voren…
Nog altijd in twijfel
Zonder gevoel en zonder stem
Maar ook zonder de blauwe plekken
Werd ik echt bang voor hem
Intern gebroken maar met m’n allerlaatste kracht
Wist ik dat ik pas weer kon leven
Als ik vrij kwam uit zijn macht
Althans, dat is wat ik dacht….
Vrij zijn is vechten
En dat is wat ik doe
Want de kooi gaat niet zomaar weer open
En ik wist ook niet meer hoe
Nog altijd het kooitje niet helemaal openen
Omdat hij niet verandert
Mij wil blijven vangen
En ik het beste bleef hopen.
Controle en macht
gevaarlijk spellen
Niet te zien en nooit verwacht
En ook niet te voorstellen
Een strijd intern
Door steeds grenzen te moeten verleggen
Niemand die het ziet
En niemand die ik het durfde te zeggen…
Dit gedicht werd mij toegezonden door een vrouw die anoniem wil blijven. Ze wil dit delen met wie die zich herkent in deze ervaring van dwingende controle, om bij te dragen aan vermindering van de eenzaamheid.